Pāpa-bheda, Naraka-yātanā, Mahāpātaka-vicāra, Atonement Limits, Daśa-vidhā Bhakti, and Gaṅgā as Final Remedy
ततस्तैलेन पूर्यन्ते कालसूत्रप्रपीडिताः । ततः क्षारोदकस्नानं मूत्रविष्टानिषेवणम् ॥ ८७ ॥
tatastailena pūryante kālasūtraprapīḍitāḥ | tataḥ kṣārodakasnānaṃ mūtraviṣṭāniṣevaṇam || 87 ||
Pagkaraan, sa impiyernong tinatawag na Kālasūtra, sila’y pinahihirapan at binababad sa langis. Pagkatapos nito, pinapaligo sila sa nakapapasong alat na tubig at pinipilit lumamon ng ihi at dumi.
Sanatkumāra (in dialogue instruction to Nārada; hell-description section)
Vrata: none
Primary Rasa: bibhatsa
Secondary Rasa: bhayanaka
It emphasizes the inevitability of karmic consequence: harmful, degrading actions lead to degrading experiences, portrayed here through the imagery of Kālasūtra and forced impurity.
Indirectly, it motivates turning away from pāpa and toward purification and surrender to Bhagavān; fear of naraka is used as a corrective so one seeks righteous living and devotional refuge.
No specific Vedāṅga technique is taught in this verse; it functions as Dharma-śāstra style moral instruction, reinforcing ethical restraint and purity as foundations for religious practice.