Pāpa-bheda, Naraka-yātanā, Mahāpātaka-vicāra, Atonement Limits, Daśa-vidhā Bhakti, and Gaṅgā as Final Remedy
शिव एव हरिः साक्षाद्धरिरेव शिवः स्वयम् । द्वयोरन्तरदृग्याति नरकारन्कोटिशः खलः ॥ १५८ ॥
śiva eva hariḥ sākṣāddharireva śivaḥ svayam | dvayorantaradṛgyāti narakārankoṭiśaḥ khalaḥ || 158 ||
Si Śiva ay tunay na si Hari mismo, at si Hari rin ay si Śiva sa Kanyang sarili. Ang masamang taong nakakakita ng pagkakaiba sa dalawa ay mahuhulog sa impiyerno sa milyun-milyong kalpa.
Sanatkumara (teaching Narada)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: raudra
It teaches Hari–Hara aikya (non-difference of Viṣṇu and Śiva) and warns that sectarian discrimination is a grave spiritual fault that blocks liberation.
Bhakti is purified when devotion is free from hatred or rivalry; honoring both Hari and Śiva as one Reality protects the devotee from offense and supports steady devotion.
No specific Vedāṅga (like Vyākaraṇa, Jyotiṣa, or Kalpa) is taught in this verse; it primarily conveys dharma and correct theological understanding for worship.