Dharmānukathana
Narration of Dharma
क्षणे क्षणेऽश्वमेधस्य फलं तस्य न दुर्लभम् । अर्चितं शङ्करं दृष्ट्वा विष्णुं वापि नमेत्तु यः ॥ १३५ ॥
kṣaṇe kṣaṇe'śvamedhasya phalaṃ tasya na durlabham | arcitaṃ śaṅkaraṃ dṛṣṭvā viṣṇuṃ vāpi namettu yaḥ || 135 ||
Para sa taong sa bawat sandali’y tumitingin kay Śaṅkara na sinasamba at pagkatapos ay yumuyuko rin kay Viṣṇu, ang bunga ng sakripisyong Aśvamedha ay madaling makamtan—muli at muli.
Sanatkumara (in instruction to Narada within the Narada–Sanatkumara dialogue frame)
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: shanta
It elevates sincere, continual reverence into a powerful source of puṇya, teaching that devotion and right attitude can yield merits comparable to grand Vedic sacrifices like the Aśvamedha.
It presents bhakti as accessible and repeatable “at every moment,” where simple acts—seeing the worshipful form of Śaṅkara and bowing to Viṣṇu—generate immense spiritual merit without dependence on costly ritual performance.
The verse references the Śrauta ritual ideal (Aśvamedha) and reframes its “phala” in devotional terms—highlighting ritual-phala doctrine (karma-kāṇḍa logic) while emphasizing a bhakti-centered application.