Dharma-ākhyāna (Discourse on Dharma): Worthy Charity, Fruitless Gifts, and the Merit of Building Ponds
मृदं सिद्धार्थमात्रां वा तडागाद्यो वहिः क्षिपेत् । तिष्टत्यब्दशतं स्वर्गे विमुक्तः पापकोटिभिः ॥ ५८ ॥
mṛdaṃ siddhārthamātrāṃ vā taḍāgādyo vahiḥ kṣipet | tiṣṭatyabdaśataṃ svarge vimuktaḥ pāpakoṭibhiḥ || 58 ||
Kung ang sinuman ay mag-alis ng putik mula sa lawa at itapon sa labas, kahit kaunti lamang—maging sukat ng isang butil ng mustasa—siya’y mananahan sa langit sa loob ng sandaang taon, pinalaya mula sa napakaraming kasalanan.
Sanatkumara (teaching Narada in a dharma-upadesha sequence)
Vrata: none
Primary Rasa: adbhuta
Secondary Rasa: shanta
It teaches that even a tiny act of public purification—cleaning a water source—carries great punya, leading to svarga and the destruction of vast sin (pāpa), emphasizing intention and service (seva) over scale.
While not explicitly naming bhakti, it promotes a bhakti-aligned ethic: serving what sustains life (water resources) as an offering to dharma, cultivating purity, humility, and welfare of beings—qualities supportive of Vishnu-bhakti.
It highlights ritual-practical dharma rather than a specific Vedanga: a concrete purification act (cleaning a taḍāga) functioning as prayāścitta and punya-karman within smārta-style conduct.