Dharma-ākhyāna (Discourse on Dharma): Worthy Charity, Fruitless Gifts, and the Merit of Building Ponds
अधमं बलितोषायमध्यमं स्वार्थसिद्धये । उत्तमं हरिप्रीत्यर्थं प्राहुर्वेदविदां वराः ॥ २२ ॥
adhamaṃ balitoṣāyamadhyamaṃ svārthasiddhaye | uttamaṃ hariprītyarthaṃ prāhurvedavidāṃ varāḥ || 22 ||
Ipinahahayag ng mga pantas na pinakadakila sa mga nakakabatid ng Veda: ang pinakamababa ay pagsamba upang payapain ang mga puwersa sa pamamagitan ng mga handog; ang gitna ay upang matupad ang sariling layon; at ang pinakamataas ay yaong ginagawa lamang para sa kagalakan ni Hari (Viṣṇu).
Sanatkumara (teaching Narada in dialogue)
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: shanta
It ranks religious action by inner motive, teaching that the highest spirituality is action done for Hari’s pleasure rather than for appeasement or personal gain.
It defines mature Bhakti as hariprīti—worship and duty performed as loving offering to Vishnu, not as a transaction for results.
It emphasizes the Vedic principle of intentionality in ritual (yajña/pujā)—that the fruit and ethical grade of an act depend on saṅkalpa (purpose), guiding how rites are oriented toward dharma and moksha.