Vāmana’s Advent, Aditi’s Hymn, Bali’s Gift, and the Mahatmya of Bhū-dāna
तं दृष्ट्वा कोटिसूर्याभं योग्यावयवसुन्दरम् । वामनं सहसोत्थाय प्रत्यगृह्णात्कृताञ्जलिः ॥ ६ ॥
taṃ dṛṣṭvā koṭisūryābhaṃ yogyāvayavasundaram | vāmanaṃ sahasotthāya pratyagṛhṇātkṛtāñjaliḥ || 6 ||
Nang makita niya si Panginoong Vāmana—nagniningning na parang sampung milyong araw at marikit sa bawat maayos na sangkap ng katawan—siya’y agad tumindig at sinalubong Siya nang magkasalikop ang mga palad sa taimtim na paggalang.
Narrator (Purana narrative voice; dialogue context likely within Narada–Sanatkumara frame)
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: adbhuta
It emphasizes bhakti expressed as immediate reverence: recognizing the Lord’s divine radiance and responding with humility, rising to honor Him and offering añjali (joined palms).
Bhakti is shown as spontaneous, embodied devotion—promptly standing up, welcoming the Lord, and saluting with folded hands—signaling surrender (praṇāma) and loving reception (satkāra).
While not a technical Vedāṅga passage, it reflects smārta/ācāra practice aligned with kalpa (ritual conduct): proper atithi-satkara—standing up and greeting with respectful añjali.