Jyotiṣa-saṅgraha: Varga-vibhāga, Bala-nirṇaya, Garbha-phala, Āyuḥ-gaṇanā
शुभगो यद्भगस्तद्भिस्न्वादिस्थेन तद्धिकृत् । प्रोक्तेतरस्थानगतस्तत्तद्भावक्षयं करः ॥ १४३ ॥
śubhago yadbhagastadbhisnvādisthena taddhikṛt | proktetarasthānagatastattadbhāvakṣayaṃ karaḥ || 143 ||
Kapag ang anyong “śubhaga” (mapalad) ay ginamit, ito’y tumutukoy sa “may taglay na kapalaran.” Ngunit kapag ang kaparehong sangkap ay ginamit kasama ng hulaping panggramatika sa pangkat snvādi, nagiging anyong tagaganap ito na ang ibig sabihin ay “yaong nagpapangyari ng bunga.” At kapag ang binanggit na salita ay inilagay sa ibang tungkuling pangungusap, ipinahihiwatig nito ang pagliit o pagkapuksa ng mismong kalagayang iyon.
Sanatkumara (teaching Narada)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: none
It teaches that meaning is not fixed merely by a word’s surface form; context and grammatical formation determine sense—an important discipline for correctly understanding dharma and moksha teachings.
Indirectly: it safeguards bhakti and moksha teachings by insisting on precise interpretation—misreading terms can distort doctrines about devotion, merit, and liberation.
Vedanga Vyākaraṇa/Nirukta: the verse illustrates how affixes (like those in the snvādi group) and syntactic placement shift a term from ‘possessing fortune’ to ‘causing/producing an effect,’ or even to a sense of loss/diminution.