Jyotiṣa-saṅgraha: Varga-vibhāga, Bala-nirṇaya, Garbha-phala, Āyuḥ-gaṇanā
चित्रः कृष्णः पीतपिंगौ बभ्रुः स्वच्छः प्रभाक्रियात् । साम्याशाख्यप्लवत्वं स्याद्द्वितीये वशिरर्कभात् ॥ १३ ॥
citraḥ kṛṣṇaḥ pītapiṃgau babhruḥ svacchaḥ prabhākriyāt | sāmyāśākhyaplavatvaṃ syāddvitīye vaśirarkabhāt || 13 ||
Makulay, maitim, dilaw na may kayumanggi, kayumanggi, o malinaw—ang mga anyong ito’y lumilitaw ayon sa paggalaw ng sariling liwanag (panloob na lakas). Sa ikalawang yugto, sumisibol ang pagkakapantay (sāmya), ang kalagayang ‘di-mapangalanan’ (aśākhya), at ang kakayahang lumutang at tumawid (plavatva), na wari’y sinisinagan ng ningning ng araw.
Sanatkumara (teaching Narada)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: adbhuta
It presents a diagnostic of inner transformation: changing “colors” symbolize shifting mental-energetic conditions, while the second stage is marked by equanimity and an inexpressible clarity that helps one ‘cross over’ bondage.
Though framed in contemplative language, it supports Bhakti by showing the fruit of purified devotion—inner luminosity, steadiness, and a calm mind—conditions in which remembrance of the Lord becomes effortless and unwavering.
It most closely echoes Jyotiṣa-style observational language (signs/indicators), but applied inwardly: appearances are treated as lakṣaṇas (marks) of subtle states, guiding disciplined practice toward sāmya (equanimity) and clarity.