Nirukta, Phonetic Variants, and Vedic Dhātu–Svara Taxonomy
सुप्तिङुपग्रहलिंगनराणां कालहलूचूस्वरकर्तृयडां च । व्यत्ययमिच्छति शास्रकृदेषां सोऽपि च सिद्ध्यति बाहुलकेन ॥ ८ ॥
suptiṅupagrahaliṃganarāṇāṃ kālahalūcūsvarakartṛyaḍāṃ ca | vyatyayamicchati śāsrakṛdeṣāṃ so'pi ca siddhyati bāhulakena || 8 ||
Para sa mga bagay tulad ng hulaping pangngalan (suP), hulaping pandiwa (tiṅ), mga panlapi/paunang bahagi (upagraha), kasarian at tao/pagkakaganap, gayundin ang panahon (kāla), mga titik ha, lu, cū, ang diin o tono (svara), ang tagaganap (kartṛ), at ang titik yaḍ—kapag ninanais ng may-akda ng śāstra sa balarila ang pagpapalit o pag-iiba-iba ng mga ito, iyon man ay nagiging tanggap batay sa karaniwang paggamit (bāhulaka).
Sanatkumara (teaching Narada in a Vedanga/śāstra context)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: none
It frames śāstra as both rule-governed and usage-aware: disciplined learning (especially Vedāṅgas like Vyākaraṇa and Śikṣā) supports clarity in Vedic study, which in turn aids right understanding on the path of dharma and mokṣa.
Indirectly: accurate speech, chanting, and comprehension depend on grammar and accent; such correctness strengthens mantra-recitation and scriptural hearing (śravaṇa), which are foundational supports for sustained Viṣṇu-bhakti even when the verse itself is technical.
Vyākaraṇa and Śikṣā: it notes that grammatical authorities may allow substitutions and irregular forms, and that these can be accepted when backed by prevalent usage (bāhulaka), including matters of endings (suP/tiṅ) and Vedic accent (svara).