Nirukta, Phonetic Variants, and Vedic Dhātu–Svara Taxonomy
ऊदृदंतैर्यौति रुक्ष्णुशूङ्स्नुनुक्षुश्चिडीङ्श्रिभिः । वृङ्वृञ्भ्यां च विनैकाचोऽजंतेषु निहताः स्मृताः ॥ ७७ ॥
ūdṛdaṃtairyauti rukṣṇuśūṅsnunukṣuściḍīṅśribhiḥ | vṛṅvṛñbhyāṃ ca vinaikāco'jaṃteṣu nihatāḥ smṛtāḥ || 77 ||
Sa bisa na itinatakda ng ū-, dṛ-, at dant-, at sa mga anyong gaya ng «yauti», gayundin sa mga ugat na rukṣṇu, śūṅ, snunukṣu, at sa mga tanda na ciḍ, īṅ, at śri—pati vṛṅ at vṛñ—maliban sa mga dako na iisang patinig lamang (eka-ac); sa mga hulihang hindi ātmanepada (a-jaṃta), ang mga tandang iyon ay dapat unawaing “naalis/naitago”.
Sanatkumara (teaching Narada technical dharma/vedanga knowledge)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: adbhuta
It emphasizes Vedanga mastery—especially Vyakarana—as a support for dharma and moksha: correct linguistic form protects the intended meaning of mantra, scripture, and teaching.
Indirectly: Bhakti practices rely on accurate names, mantras, and recitations; this technical rule safeguards purity of utterance so devotion is expressed without distortion.
Vyakarana: a sutra-like rule about when certain grammatical markers/augments are considered elided (nihata) under specified root/affix conditions, aiding correct derivation and recitation.