Vyākaraṇa-saṅgraha: Pada–Vibhakti–Kāraka–Lakāra–Samāsa
अतनीञ्चातानीदतनिष्यत्क्रीणाति चिक्राय क्रेता क्रेष्यति क्रीणात्विति च । अक्रीणात्क्रीणात्क्रीणीयात्क्रीयादक्रैषीदक्रेष्यञ्चोरयति चोरयामास चोरयिता चोरयिष्यति चोरयतु ॥ ७८ ॥
atanīñcātānīdataniṣyatkrīṇāti cikrāya kretā kreṣyati krīṇātviti ca | akrīṇātkrīṇātkrīṇīyātkrīyādakraiṣīdakreṣyañcorayati corayāmāsa corayitā corayiṣyati corayatu || 78 ||
“(Mga halimbawa ng anyong pandiwa:) ‘siya’y nag-unat’, ‘siya’y nag-unat palabas’, ‘siya’y mag-uunat’; gayundin: ‘siya’y bumibili’, ‘siya’y bumili’, ‘mamimili’, ‘siya’y bibili’, ‘hayaan siyang bumili’. At saka: ‘hindi siya bumili’, ‘siya’y bumili’, ‘dapat siyang bumili’, ‘maaaring bilhin’, ‘pinabili niya (ang iba)’, ‘na dapat bilhin’. Gayundin: ‘siya’y nagnanakaw’, ‘siya’y nagnakaw’, ‘magnanakaw’, ‘siya’y magnanakaw’, ‘hayaan siyang magnakaw’.”
Sanatkumara (teaching Narada in a Vedanga/Vyakarana context)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: none
It highlights that Vedanga knowledge—especially Vyakarana (grammar)—supports Dharma and Moksha by preserving the precise form and meaning of sacred speech used in study, mantra, and teaching.
Indirectly: by stressing correct language-forms, it safeguards accurate recitation and transmission of Vishnu-related teachings and hymns, which strengthens disciplined bhakti practice.
Vyakarana: the verse lists sample verb-forms (present, past, future, imperative, optative, passive/gerundive, causative, and agent nouns) to demonstrate grammatical derivations used in Sanskrit learning.