योगस्वरूप-धारणा-समाधि-वर्णनम् (केशिध्वजोपदेशः)
सनन्दन उवाच । एतदध्यात्ममानाढ्यं वचः केशिध्वजस्य सः । खाडिक्योऽमृतवच्छ्रुत्वा पुनराह तमीरयन् 1. ॥ १ ॥
sanandana uvāca | etadadhyātmamānāḍhyaṃ vacaḥ keśidhvajasya saḥ | khāḍikyo'mṛtavacchrutvā punarāha tamīrayan 1. || 1 ||
Sinabi ni Sanandana: Nang marinig ni Khāḍikya ang mga salita ni Keśidhvaja na hitik sa dangal ng kaalamang espirituwal, tinanggap niya iyon na parang amṛta, at muling nagsalita sa kanya upang magtanong pa.
Sanandana
Vrata: none
Primary Rasa: adbhuta (wonder)
Secondary Rasa: shanta (peace)
It frames Keśidhvaja’s instruction as adhyātma—Self-centered spiritual wisdom—so valuable that it is received “like nectar,” highlighting the reverence due to liberating knowledge in Mokṣa-dharma.
This specific verse emphasizes attentive listening and reverent reception of sacred teaching; such śravaṇa (hearing) is also a foundational limb of bhakti, even though the verse itself foregrounds adhyātma-jñāna.
No explicit Vedāṅga (like Vyākaraṇa, Jyotiṣa, or Kalpa) is taught in this line; the practical takeaway is the discipline of śravaṇa—careful hearing of authoritative spiritual instruction in a teacher–student dialogue.