Sṛṣṭi-pralaya-kathana: Mahābhūta-guṇāḥ, Vṛkṣa-indriya-vādaḥ, Prāṇa-vāyu-vyavasthā
अग्निमारुततोयानां वर्णा क्षितितलस्य च । आकाशसदृशा ह्येते भिद्यंते तत्त्वदर्शनात् ॥ ३२ ॥
agnimārutatoyānāṃ varṇā kṣititalasya ca | ākāśasadṛśā hyete bhidyaṃte tattvadarśanāt || 32 ||
Ang mga katangian (at pagkakaiba) na iniuugnay sa apoy, hangin, tubig, at maging sa ibabaw ng lupa, sa katotohanan ay tulad ng kalawakan—banayad at di-materyal; nakikitang magkakahiwalay lamang hangga’t hindi pa natatanaw ang tunay na realidad. Sa pananaw ng katotohanan, nalulusaw ang mga pagkakaibang iyon.
Sanatkumara (teaching Narada in Moksha-dharma context)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: none
It points to tattva-darśana: when reality is directly known, the seeming hard divisions among the elements (earth, water, fire, wind) are understood as appearances within one subtle ground, likened to ākāśa (space).
By weakening attachment to material distinctions, it supports single-pointed devotion: the devotee turns from changing elemental qualities toward the unchanging truth, making bhakti steadier and less dependent on external conditions.
No specific Vedāṅga technique is taught in this verse; it is primarily a mokṣa-dharma insight used to refine discrimination (viveka) beyond ritual and elemental classifications.