Adhyaya 72 — The Reconciliation Rite, Sarasvati Sacrifice, and the Birth of Uttama Manu (Auttama Manvantara Prelude)
राजोवाच आनीताऽपि हि सा विप्र ! प्रतिकूला सदैव मे ।
दुःखाय न सुखायालं तस्या मैत्री न वै मयि ।
तथा त्वं कुरु यत्नं मे यथा सा वशगामिनी ॥
rājovāca ānītāpi hi sā vipra! pratikūlā sadaiva me | duḥkhāya na sukhāyālaṃ tasyā maitrī na vai mayi | tathā tvaṃ kuru yatnaṃ me yathā sā vaśagāminī ||
Sinabi ng hari: “Kahit na siya’y naibalik na, O brāhmaṇa, lagi siyang laban sa akin. Sapat siya para sa dalamhati, hindi para sa ligaya; wala siyang pag-ibig sa akin. Kaya magsikap ka para sa akin upang siya’y maging masunurin sa aking kalooban.”
The king’s request reveals a tension: seeking harmony is legitimate, but seeking domination (‘vaśa’) risks slipping into adharma. The implied lesson is that dharmic counsel should transform attitudes and restore mutual respect, not merely coerce compliance.
Anucarita: a moral case-study embedded in Manvantara narrative, setting up subsequent instruction or consequence.
Hostility and lack of maitrī can symbolize disharmony between will (rājā/ego-function) and inner virtue (patnī/śīla). The ‘right effort’ is inner rectification so that harmony arises naturally, rather than forced control.