Adhyaya 0: Opening Benediction and Invocation of Narayana, Sarasvati, and Vyasa

Verse 1

यद्योगिभिर्भवभयार्तिविनाशयोग्यम् आसाद्य वन्दितमतीव विवक्तचित्तैः । तद्वः पुनातु हरिपादसरोजयुग्मम् अविर्भवत्क्रमविलङ्घितभूर्भुवः स्वः ॥

Nawa’y linisin kayo ng magkaparis na paa-lotus ni Hari (Viṣṇu)—yaong mga paa na naaabot at sinasamba ng mga yogin, na ang isip ay malalim na nakapaloob at may malinaw na pag-unawa, bilang makapupuksa sa dalamhating nagmumula sa takot sa pag-iral sa saṃsāra; at na, sa pagkapahayag, ay lumalampas sa mga daigdig ng Bhūḥ, Bhuvaḥ, at Svaḥ sa Kanyang hakbang.

Verse 2

पायात् स वः सकलकल्मषभेददक्षः क्षीरोदकुक्षिफणिभोगनिविष्टमूर्तिः । श्वासावधूतसलिलोत्कणिकाकरालः सिन्धुः प्रनृत्यमिव यस्य करोति सङ्गात् ॥

Nawa’y ingatan kayo Niya—Siya na bihasa sa pagwasak ng lahat ng kasalanan, na ang anyo’y nakahimlay sa higaan ng ahas sa karagatan na sinasabing sinapupunan ng Dagat ng Gatas; mula sa Kanyang paghinga, nagiging kakila-kilabot ang dagat sa mga patak ng tubig na tinatangay ng hangin, at sa Kanyang mismong pagdampi, wari’y sumasayaw ang karagatan.

Verse 3

नारायणं समस्कृत्य नरं चैव नरोत्तमम् । देवीं सरस्वतीं व्यासं ततो जयमुदीरयेत् ॥

Pagkatapos magbigay-galang kay Nārāyaṇa, at gayundin kay Nara—ang pinakamainam sa mga tao—(at) sa Diyosa Sarasvatī at kay Vyāsa, saka dapat ipahayag ang “Jaya” (Tagumpay/Pagkakamit) at simulan (ang pagbigkas).