विराटसभायां पाण्डवानां प्रवेशः — Arjuna’s Encomium of Yudhiṣṭhira in Virāṭa’s Court
स तेन बाणेन समर्पितेन जाम्बूनदाग्रेण सुसंहितेन । रराज राजन् महनीयकर्मा यथैकपर्वा रुचिरैकशृज्गध:
sa tena bāṇena samarpitena jāmbūnadāgreṇa susaṃhitena | rarāja rājan mahanīyakarmā yathaikaparvā ruciraikaśṛṅgadhaḥ ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: O Hari, nang bumaon nang matatag ang palasong iyon—na ang dulo’y kumikislap na tila dalisay na ginto—lalo pang nagningning si Arjuna, na ang mga gawa’y karapat-dapat purihin; gaya ng isang magandang bundok na may iisang tuktok, na pinapaganda ng nag-iisang kawayan na tumutubo sa ibabaw nito.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights kṣatriya steadfastness: a noble warrior’s dignity is not diminished by injury; rather, endurance and composure under attack can become an emblem of honor and admired conduct.
An arrow with a golden-looking point has struck and remained lodged in Arjuna’s forehead. Instead of depicting him as weakened, the poet describes him as shining—using a simile of a single-peaked mountain beautified by a lone bamboo—to emphasize his heroic presence even while wounded.