Shloka 14
विराटसभायां पाण्डवानां प्रवेशः — Arjuna’s Encomium of Yudhiṣṭhira in Virāṭa’s Court
त॑ भीमरूपं त्वरितं द्रवन्तं दुर्योधन शत्रुसहोडभिषज्भत् । प्रास्फोटयद् योद्धुमना: किरीटी बाणेन विद्धं रुधिरं वमन््तम्
taṁ bhīmarūpaṁ tvaritaṁ dravantaṁ duryodhanaṁ śatru-sahodbhijātam | prāsphoṭayad yoddhu-manāḥ kirīṭī bāṇena viddhaṁ rudhiraṁ vaman tam ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Noon, si Duryodhana—na ngayo’y nakapanghihilakbot ang anyo—ay nagmadaling tumakas, nilamon ng bugso ng kaaway; tinamaan ng palaso at, sa pagkatalo, ay sumusuka ng dugo. Nang makita iyon, si Arjuna na may diadema (Kirīṭī), na ang isip ay nakatuon sa digmaan, ay hinampas ang kanyang mga bisig bilang hamon at nagsimulang umalingawngaw ang sigaw sa pagtawag sa kaaway—pagpapatunay ng paninindigang mandirigma sa ilalim ng mabagsik na batas ng labanan.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights kṣatriya resolve: even amid brutal realities (wounding, blood, retreat), the warrior ethic emphasizes steadfast courage and readiness to confront aggression rather than yielding to fear.
Duryodhana, struck by an arrow and vomiting blood, retreats in haste. Arjuna, seeing this, claps his arms in challenge and calls out, eager to continue the fight and press the advantage.