द्रौपद्याः शोकवचनम्
Draupadī’s Lament and Indictment of Misfortune
सम्मूर्छितेव कौरव्य प्रजज्वाल च तेजसा । सा वै महानसं प्राप्प भीमसेनं शुचिस्मिता
sammūrchiteva kauravya prajajvāla ca tejasā | sā vai mahānasaṃ prāpya bhīmasenaṃ śucismitā ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: “O supling ng mga Kuru, wari’y nawalan siya ng malay, subalit naglalagablab sa liwanag na mula sa loob. Ang babaeng may dalisay na ngiti ay nakarating sa kusinang panghari at lumapit kay Bhīmasena.” Itinatampok ng taludtod ang mahinahong dangal ni Draupadī sa gitna ng pagtatago at panganib: kahit nasa kalagayang tila paglilingkod, nagniningning ang lakas-moral at paggalang-sa-sarili; at hinahanap niya ang pag-iingat at lakas ni Bhīma sa loob ng dharma at ng panatang panatilihin ang lihim.
वैशम्पायन उवाच
Even when outwardly constrained by fear, disguise, or social vulnerability, inner tejas—moral courage and self-respect—can remain undiminished; dharmic endurance is not passivity but steadfastness that seeks rightful support without breaking one’s vows.
During the Pāṇḍavas’ incognito year in Virāṭa’s realm, Draupadī—radiant despite distress—arrives at the royal kitchen and approaches Bhīma (serving there as cook), indicating her reliance on his strength and protection while maintaining their secrecy.