Shloka 11
द्रौपद्याः शोकवचनम्
Draupadī’s Lament and Indictment of Misfortune
सर्वश्वेतेव माहेयी वने जाता त्रिहायणी । उपातिष्ठत पाज्चाली वासितेव नरर्षभम्
sarvaśvetā iva māheyī vane jātā trihāyaṇī | upātiṣṭhata pāñcālī vāsitā iva nararṣabham, kurunandana |
Sinabi ni Vaiśampāyana: O ligaya ng mga Kuru, si Pāñcālī (Draupadī) ay lumapit sa “toro sa mga tao,” si Bhīmasena, na parang ganap na puting bakang tatlong taong gulang na isinilang sa gubat, na wari’y pinabanguhan at pinalamutian. Kaya sa kusinang panghari, ang pag-iral ni Bhīma na dakila ang loob ay muling nagningning; at si Draupadī—dalisay at nakangiti—ay lumapit sa kanya nang may hinahon at paggalang, na inihahambing sa mababait at mapalad na nilalang na lumalapit sa kanilang panginoon. Ipinahihiwatig nito ang pagpipigil at kagandahang-asal na pinananatili ng mga Pāṇḍava sa kanilang pagbabalatkayo, kahit sa gitna ng hirap.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even in adversity and concealment, one should uphold decorum, self-control, and respectful conduct; the Pāṇḍavas’ dharma is shown through restrained behavior and dignified roles rather than open assertion of power.
During the incognito year in Virāṭa’s realm, Draupadī (as Pāñcālī) comes to Bhīma (serving in the royal kitchen). The verse uses auspicious similes (a white, three-year-old heifer, perfumed/adorned) to describe her approach to the heroic ‘bull among men.’