Virāṭa-parva Adhyāya 13 — Kīcaka’s Proposition and Draupadī’s Dharmic Refusal
शलाकानखपातैश्न पादोदधूतैश्न दारुणै: । जानुभिश्नचाश्मनिर्घोषै: शिरोभि श्चावघट्टनै:,कभी वे रोषपूर्वक अंगुलियोंके नखोंसे एक-दूसरेको बकोटते। कभी पैरोंसे उलझाकर दोनों दोनोंको गिरा देते। कभी घुटने और सिरसे टक्कर मारते; जिससे पत्थर टकरानेके समान भयंकर शब्द होता था
śalākā-nakha-pātaiś ca pādod-dhūtaiś ca dāruṇaiḥ | jānubhiś ca aśma-nirghoṣaiḥ śirobhiś cāvaghaṭṭanaiḥ ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Sa tindi ng galit, kinayod nila ang isa’t isa gamit ang matutulis na kuko na parang mga tinik; pinatisod at pinabagsak nila ang isa’t isa sa mararahas na sipa at pagwalis ng paa; at nagbanggaan sila sa tuhod at sa pag-untog ng ulo, na nagbunga ng nakapanghihilakbot na lagapak na parang batong nagbabanggaan—larawan ng labang pinapatakbo ng poot, hindi ng pagpipigil.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights how anger (roṣa) degrades conduct into brutal, uncontrolled violence; it implicitly contrasts such rage-driven fighting with the ideal of disciplined strength and self-restraint expected in dharmic behavior.
A fierce hand-to-hand struggle is being described: the fighters claw with nails, trip and throw with their feet, and collide with knees and heads, creating a terrifying sound like stones striking together.