Virāṭa-parva Adhyāya 13 — Kīcaka’s Proposition and Draupadī’s Dharmic Refusal
वीरौ परमसंहृष्टावन््योन्यजयकाड्क्षिणौ | आसीत् सुभीम: सम्पातो वज्रपर्वतयोरिव
vaiśampāyana uvāca | vīrau paramasaṁhṛṣṭāv anyonyajayakāṅkṣiṇau | āsīt subhīmaḥ sampāto vajraparvatayor iva ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Ang dalawang bayani, kapwa nag-uumapaw sa galak at kapwa sabik na manaig sa isa’t isa, ay nagsalpukan sa isang nakapanghihilakbot na pagsugod—gaya ng banggaan ng kidlat at bundok. Itinatampok ng taludtod ang nakalalasing na hatak ng tagumpay sa labanan, habang nagpapahiwatig ng mabigat na kapinsalaan kapag ang giting ay pinaiiral higit sa lahat ng pagnanasang manaig.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights how the thirst for victory can intensify conflict: even noble warriors, when driven by mutual conquest, generate a terrifying force. It implicitly invites reflection on restraint and the ethical weight of martial ambition.
Two warriors, thrilled and intent on defeating one another, charge into a fierce clash. Their encounter is compared to the impact of a thunderbolt against a mountain, emphasizing the violence and magnitude of the moment.