Shloka 2
Virāṭa-parva Adhyāya 13 — Kīcaka’s Proposition and Draupadī’s Dharmic Refusal
वैशम्पायन उवाच एवं मत्स्यस्य नगरे प्रच्छन्ना: कुरुनन्दना: । आराधयन्तो राजानं यदकुर्वत तच्छुणु,वैशम्पायनजीने कहा--राजन! इस प्रकार मत्स्यदेशकी राजधानीमें गुप्तरूपसे निवास करनेवाले पाण्डवोंने राजा विराटकी सेवा करते हुए जो-जो कार्य किया, वह सुनो
Vaiśampāyana uvāca: evaṁ Matsyasya nagare pracchannāḥ Kurunandanāḥ | ārādhayanto rājānaṁ yad akurvata tac chṛṇu ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: “Sa gayon, sa lungsod ng hari ng Matsya, ang mga kagalakan ng angkan ng Kuru (ang mga Pāṇḍava) ay namuhay nang nakatago. Habang magalang na naglilingkod at nagpapasaya sa hari, anuman ang mga gawaing kanilang isinagawa—pakinggan mo iyon.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds dharma through disciplined concealment and respectful service: even while hiding their identity, the Pāṇḍavas uphold proper conduct by honoring the host-king and fulfilling duties without arrogance or disruption.
Vaiśampāyana transitions into describing the Pāṇḍavas’ incognito stay in the Matsya capital during the final year of exile, announcing that he will recount the actions they performed while serving King Virāṭa.