Lokapāla-samāgamaḥ—Arjuna Receives Astras from the World-Guardians
Book 3, Chapter 42
दशवाजिसहस्राणि हरीणां वातरंहसाम् । वहन्ति य॑ नेत्रमुषं दिव्यं मायामयं रथम्,वायुके समान वेगशाली दस हजार श्वेत-पीत रंगवाले घोड़े नेत्रोंमें चकाचौंध पैदा करनेवाले उस दिव्य मायामय रथको वहन करते थे
daśavāji-sahasrāṇi harīṇāṁ vātaraṁhasām | vahanti yaṁ netramuṣaṁ divyaṁ māyāmayaṁ ratham ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Sampung libong kabayong ubod-bilis, singbilis ng hangin—may batik-batik na kulay—ang humihila sa makinang na karwaheng iyon, isang banal na karwaheng kagila-gilalas, wari’y hinubog ng māyā, na nakasisilaw sa paningin. Ipinakikita ng tanawing ito na ang pambihirang kapangyarihan at karangyaan ay maaaring sumama sa mas dakilang layunin, ngunit nananatiling pagpapamalas lamang ng māyā at hindi ang tunay na sukatan ng dharma.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights the contrast between outward magnificence and inner truth: dazzling, māyā-made splendor can accompany events, but ethical worth (dharma) is not established by spectacle; it is established by intention and right conduct.
Vaiśampāyana describes a celestial, wondrous chariot being drawn by ten thousand wind-swift, dappled horses, emphasizing its extraordinary radiance and supernatural construction.