Shloka 37
Lokapāla-samāgamaḥ—Arjuna Receives Astras from the World-Guardians
Book 3, Chapter 42
गुहाकानामृषीणां च तथैवाप्सरसां गणान् | लोकानात्मप्रभान् पश्यन् फाल्गुनो विस्मयान्वित:,सैकड़ों झुंड-के-झुंड तपस्वी पुरुष स्वर्गमें जा रहे थे, जिन्होंने तपस्याद्वारा उसपर विजय पायी थी। सूर्यके समान प्रकाशमान सहस्रों गन्धर्वों, गुह्कों, ऋषियों तथा अप्सराओंके समूहोंको और उनके स्वतः प्रकाशित होनेवाले लोकोंको देखकर अर्जुनको बड़ा आश्चर्य होता था
guhakānām ṛṣīṇāṃ ca tathaivāpsarasāṃ gaṇān | lokān ātmaprabhān paśyan phālguno vismayānvitaḥ ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Nang mamasdan ni Phālguna (Arjuna) ang mga pulutong ng Guhyaka, ang mga pantas na rishi, at gayundin ang mga pangkat ng Apsara—at ang kanilang mga daigdig na nagniningning sa sariling likás na liwanag—napuno siya ng pagkamangha. Ipinahihiwatig ng tanawing ito ang kaayusang moral ng sansinukob: sa pamamagitan ng tapasya at kabutihang-loob na bunga ng merito, nakakamtan ng mga nilalang ang maningning na mga mundo, at ang disiplinadong naghahanap ay napapahinuhod sa harap ng malawak na hirarkiya ng espirituwal na tagumpay.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a dharmic cosmos where spiritual effort (tapas) and accumulated merit correspond to higher, radiant realms. Arjuna’s wonder underscores humility before the vast gradations of attainment and the reality of unseen orders beyond the human world.
Vaiśampāyana narrates that Arjuna (Phālguna) is witnessing great hosts of celestial and semi-celestial beings—Guhyakas, sages, and Apsarases—along with their naturally radiant worlds, and he is astonished by the spectacle.