Shloka 13
Dharma-śaṅkā-nivāraṇa: Yudhiṣṭhira’s Response on Karma-Phala and Trust in Dharma
यश्न दिष्टपरो लोके यश्चापि हठवादिक: । उभावपि शठावेतौ कर्मबुद्धि: प्रशस्यते,संसारमें जो केवल भाग्यके भरोसे कर्म नहीं करता अर्थात् जो ऐसा मानता है कि पहले जैसा किया है वैसा ही फल अपने-आप ही प्राप्त होगा तथा जो हठवादी है--बिना किसी युक्तिके हठपूर्वक यह मानता है कि कर्म करना अनावश्यक है, जो कुछ मिलना होगा, अपने-आप मिल जायगा, वे दोनों ही मूर्ख हैं। जिसकी बुद्धि कर्म (पुरुषार्थ)-में रुचि रखती है, वही प्रशंसाका पात्र है
yaś ca diṣṭa-paro loke yaś cāpi haṭha-vādikaḥ | ubhāv api śaṭhāv etau karma-buddhiḥ praśasyate ||
Wika ni Yudhiṣṭhira: “Sa daigdig na ito, kapwa naliligaw ang taong umaasa lamang sa tadhana at ang taong matigas na dogmatiko. Ang una’y nag-iisip, ‘Ang ginawa ko noon ay kusang magbubunga, kaya hindi na kailangang kumilos ngayon’; ang ikalawa nama’y walang matibay na katuwiran ngunit iginigiit na di kailangan ang pagsisikap at ang dapat makamtan ay darating nang kusa. Kapwa sila nalilinlang. Ang karapat-dapat purihin ay yaong ang pag-unawa’y nakatuon sa gawa—sa makabuluhang pagsisikap ng tao.”
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
Neither fatalistic passivity nor stubborn, unreasoned dogma is commendable; the praiseworthy stance is an intelligent commitment to purposeful action (karma) guided by discernment.
Yudhiṣṭhira is articulating an ethical principle during the forest-exile discourse: he critiques two extremes—dependence on destiny and obstinate denial of effort—and upholds practical, responsible exertion as the proper path.