सा मया सह संगम्य पुनः कन्या भविष्यसि । पुत्रश्न ते महाबाहुर्भविष्यति महायशा:,तुम मेरे साथ समागम करके पुनः कन्या ही बनी रहोगी और तुम्हें महाबाहु एवं महायशस्वी पुत्र प्राप्त होगा
sā mayā saha saṅgamya punaḥ kanyā bhaviṣyasi | putraś ca te mahābāhur bhaviṣyati mahāyaśāḥ ||
“Pagkatapos mong makipag-isa sa akin, muli kang magiging dalaga. At isang anak na lalaki ang isisilang sa iyo—makapangyarihan ang mga bisig at dakila ang pangalan.” Sa ganitong katiyakan, inilalarawan ng Diyos-Araw ang pagtatagpong ito bilang isang gawaing pinahintulutan ng banal, na nag-iingat sa dangal ng babae habang ipinagkakaloob ang isang pambihirang anak.
सूर्य उवाच
The verse foregrounds the ethical tension between desire, fear of social dishonor, and divine assurance: a boon can protect a person’s worldly standing while still bringing about a destined consequence (the birth of a renowned son). It also reflects how epic narratives negotiate dharma through divine promises rather than purely human agency.
Sūrya addresses the woman he is about to unite with, promising that after their union she will regain maidenhood and that she will bear a famous, mighty-armed son—an assurance meant to remove her anxiety about reputation while announcing the extraordinary child to come.