Shloka 7
कृतमेव च तत् सर्व यथा तस्मै न््यवेदयत् । शिष्यवत् पुत्रवच्चैव स्वसृवच्च सुसंयता,परंतु कुन्ती उन्हें उनकी माँगी हुई सब वस्तुएँ इस प्रकार प्रस्तुत कर देती थी, मानो उनको पहलेसे ही तैयार करके रखा हो। वह अत्यन्त संयत होकर शिष्य, पुत्र तथा छोटी बहिनकी भाँति सदा उनकी सेवामें लगी रहती थी
kṛtam eva ca tat sarvaṃ yathā tasmai nyavedayat | śiṣyavat putravac caiva svasṛvac ca susaṃyatā ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Ibinibigay ni Kuntī sa kanya ang lahat ng hinihingi niya na para bang naihanda na iyon noon pa man. Taglay ang dakilang pagpipigil-sa-sarili, palagi siyang abala sa paglilingkod sa kanya—gaya ng alagad na masunurin, gaya ng anak na tapat sa tungkulin, at gaya ng nakababatang kapatid na babae na magalang at maingat—na nagpapakita ng disiplinadong debosyon at wastong asal.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharmic conduct expressed through disciplined service: true devotion is shown by readiness, humility, and self-restraint, adapting one’s attitude to what the situation ethically requires—obedience like a disciple, care like a son, and modest respect like a younger sister.
Vaiśampāyana describes Kuntī’s behavior toward a respected male figure: whatever he requested, she promptly provided as if already prepared, and she continually attended to him with exemplary restraint and propriety.