Shloka 39
Karṇa–Sūrya Saṃvāda: Satya, Dāna, and the Amoghā Śakti (कर्ण–सूर्यसंवादः)
रामस्तु शरजालानि ववर्ष जलदो यथा । तानि लड़्कां समासाद्य जघ्नुस्तान् रजनीचरान्,उधर श्रीरामचन्द्रजी भी, जैसे बादल जल बरसाते हैं, उसी प्रकार बाणसमूहोंकी वर्षा करने लगे और वे बाण लंकामें घुसकर वहाँ खड़े हुए निशाचरोंके प्राण लेने लगे
rāmas tu śarajālāni vavarṣa jalado yathā | tāni laṅkāṃ samāsādya jaghnus tān rajanīcarān ||
Wika ni Mārkaṇḍeya: Si Rāma ay nagsimulang magpaulan ng sunod-sunod na mga palaso, na wari’y ulap-ulan na nagbubuhos ng tubig. Pagsapit sa Laṅkā, ang mga palasong iyon ay tumama at pumatay sa mga rākṣasa na gumagala sa gabi na nakatindig doon, inagaw ang kanilang buhay.
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights controlled strength used in the service of dharma: force is portrayed as disciplined and goal-directed—aimed at stopping harmful aggressors—rather than as indiscriminate violence.
Mārkaṇḍeya describes Rāma in battle: he releases dense volleys of arrows like a rain-cloud, and the arrows reach Laṅkā and kill the rākṣasas stationed there.