Shloka 14
Karṇa–Sūrya Saṃvāda: Satya, Dāna, and the Amoghā Śakti (कर्ण–सूर्यसंवादः)
राजर्षयश्न निहता रुदत्यश्न हृता: स्त्रिय: । तदिदं समनुप्राप्तं फलं तस्यानयस्य ते,“तुमने बल और अहंकारसे उन्मत्त होकर पहले जिन वनवासी ऋषियोंकी हत्या की, देवताओंका अपमान किया, राजर्षियोंके प्राण लिये तथा रोती-बिलखती अबलाओंका भी अपहरण किया था, उन सब अत्याचारोंका फल अब तुम्हें प्राप्त होनेवाला है”
rājarṣayaś ca nihatā rudatyaś ca hṛtāḥ striyaḥ | tad idaṃ samanuprāptaṃ phalaṃ tasyānayasya te ||
Wika ni Mārkaṇḍeya: “Napatay ang mga maharlikang rishi, at ang mga babaeng umiiyak sa dalamhati ay dinukot at dinala. Ngayon, dumating sa iyo ang bunga ng iyong kasamaan. Ang karahasan at kayabangang minsan mong pinakawalan ay nahinog na sa di-maiiwasang kaparusahan.”
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
Unrighteous acts—killing the virtuous and harming the helpless—inevitably yield their ‘fruit’ (phala). The verse frames suffering not as random, but as the moral consequence of adharma.
Mārkaṇḍeya points to past atrocities—slaying royal sages and abducting weeping women—and declares that the present calamity is the ripened result of those misdeeds.