Shloka 8
दुर्योधनस्य प्रायोपवेशः — शकुनिसान्त्वनम् तथा कृत्याह्वानम्
Duryodhana’s Fast: Śakuni’s Consolation and the Summoning of a Kṛtyā
“उन सब बातोंपर तथा और भी पाण्डवोंके लिये जो विलाप किया गया है, उसपर विचार करके मैं किसी निश्चयपर नहीं पहुँच पाता कि द्वैतवनमें चलूँ या न चलूँ ।। ममापि हि महान् हर्षो यदहं भीमफाल्गुनौ । क्लिष्टावरण्ये पश्येयं कृष्णया सहिताविति,“यदि मैं भीमसेन तथा अर्जुनको द्रौपदीके साथ वनमें क्लेश उठाते देख सकूँ, तो मुझे भी बड़ी प्रसन्नता होगी
vaishampāyana uvāca | tāsu sarvāsu vārtāsu tathānyac ca yudhiṣṭhiram prati pāṇḍavānāṃ vilāpiteṣu ca vicārya nāhaṃ niścayaṃ prāpnomi dvaitavanaṃ gaccheyaṃ na vā | mamāpi hi mahān harṣo yad ahaṃ bhīma-phālgunaū kliṣṭāraṇye paśyeyaṃ kṛṣṇayā sahitāv iti |
Sinabi ni Vaiśampāyana: Sa pagninilay sa mga ulat na iyon—at sa dagdag pang panaghoy na inihayag para sa mga Pāṇḍava—hindi ako makarating sa tiyak na pasiya kung dapat ba akong pumunta sa gubat ng Dvaita o hindi. Gayunman, ako man ay mapupuspos ng galak kung masisilayan ko sina Bhīma at Phālguna (Arjuna), kasama si Kṛṣṇā (Draupadī), na nagtitiis ng hirap sa ilang—upang masaksihan ang kanilang katatagan sa gitna ng pagdurusa.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights ethical deliberation (niścaya) in the face of emotional reports and lamentation: one should reflect carefully before acting, yet also recognizes the moral value of standing near those who endure hardship with integrity.
Vaiśampāyana describes a speaker’s inner conflict about whether to go to Dvaitavana. Despite uncertainty, he expresses a strong desire to see Bhīma and Arjuna with Draupadī in the harsh forest, emphasizing their shared suffering during exile.