Shloka 216
Vyādha–Brāhmaṇa Saṃvāda: Śāpa, Vṛtta-Dharma, and Counsel Against Viṣāda
Grief
इह प्रेत्य च तस्याथ कीर्तिर्धिर्मश्न शाश्वत: । राजेन्द्र! जो उन दोनोंकी आशाको सफल करता है, वही पुत्र धर्मज्ञ है। जिसके माता- पिता उससे सदा संतुष्ट रहते हैं, उसे इहलोक और परलोकमें भी अक्षय कीर्ति और शाश्वत धर्मकी प्राप्ति होती है
iha pretya ca tasyātha kīrtir dharmaś ca śāśvataḥ | rājendra! yo ’nayoḥ āśāṃ saphalāṃ karoti sa eva putro dharmajñaḥ | yasya mātā-pitarau tena sadā santuṣṭau bhavataḥ sa ihaloke paraloke ca akṣayāṃ kīrtiṃ śāśvataṃ dharmaṃ ca prāpnoti |
Sinabi ni Mārkaṇḍeya: “Sa daigdig na ito at maging pagkamatay man, sa taong ganyan ay sumisibol ang di-nalulupasay na dangal at ang matatag na katuwiran. O pinakamainam sa mga hari, ang anak na tunay na nakauunawa sa dharma ay yaong tumutupad sa pag-asa ng kapwa niyang magulang. Ang laging ikinasisiya ng ama’t ina ay nagkakamit ng di-nasisirang kabantugan at ng matibay na bahagi sa dharma, sa buhay na ito at sa susunod.”
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
A son’s dharma is measured by how he fulfills the hopes of his parents; keeping mother and father genuinely satisfied leads to imperishable fame and lasting dharma in both this life and the next.
Mārkaṇḍeya addresses a king (rājendra) with moral instruction, emphasizing filial responsibility as a key ethical standard and linking it to rewards across both worldly and posthumous realms.