Vyādha–Brāhmaṇa Saṃvāda: Śāpa, Vṛtta-Dharma, and Counsel Against Viṣāda
Grief
एकपनन्न्यश्न या नार्यों याश्व॒ सत्यं वदन्त्युत । “ब्रह्मम! समाजमें सदा आदर पानेवाली सदाचारिणी स्त्रियाँ जो महान् कार्य करती हैं वह अत्यन्त कठिन है। जो लोग पिता-माताकी सेवा करते हैं उनका कर्म भी बहुत कठिन है। पतिव्रता तथा सत्यवादिनी स्त्रियाँ अत्यन्त कठोर धर्मका पालन करती हैं
ekapannāśnī yā nāryo yāś ca satyaṃ vadanty uta |
Sinabi ni Vaiśampāyana: Ang mga babaeng namumuhay sa mahigpit na pagpipigil sa pagkain at asal, at ang mga nagsasalita ng katotohanan, ay nagtataguyod ng isang mabigat na disiplina. Ang gayong mga babaeng marangal—na iginagalang sa lipunan—ay nakakagawa ng bagay na lubhang mahirap; gayundin, ang mga naglilingkod sa ama at ina ay tumutupad ng isang mabigat na tungkulin. Ang asawang tapat (pativratā) at ang babaeng tapat sa salita, sa matatag na pagtalima sa dharma, ay nagsasagawa ng isang mahigpit na landas ng asal.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights the difficulty and moral strength involved in living truthfully, practicing restraint, serving one’s parents, and observing the pativratā ideal—presenting these as rigorous forms of dharma.
Vaiśampāyana, as narrator, generalizes about exemplary conduct: he praises socially honoured virtuous women and those devoted to parents, emphasizing that such ethical commitments are demanding and constitute a hard discipline.