Shloka 51
तृप्ताश्चैवान्नदातारो हातृप्ताश्चाप्यनन्नदा: | वस्त्रिणो वस्त्रदा यान्ति अवस्त्रा यान्त्यवस्त्रदा:,अन्न-दान करनेवाले जीव वहाँ भोजनसे तृप्त होकर यात्रा करते हैं; किंतु जिन्होंने अन्नदान नहीं किया है वे भूखका कष्ट सहते हुए चलते हैं। वस्त्र देनेवाले लोग कपड़े पहनकर जाते हैं और जिन्होंने वस्त्रदान नहीं किया है, उन्हें नंगे होकर जाना पड़ता है
tṛptāś caivānna-dātāro hātṛptāś cāpy ananna-dāḥ | vastriṇo vastra-dā yānti avastrā yānty avastra-dāḥ ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Ang mga nagkaloob ng pagkain ay naglalakbay na busog at may lakas; ngunit ang mga hindi nagkaloob ng pagkain ay nagpapatuloy na hindi nasisiyahan, pasan ang hapdi ng gutom. Ang mga nagkaloob ng kasuotan ay naglalakbay na may damit, samantalang ang mga hindi nagkaloob ng kasuotan ay napipilitang maglakbay na hubad. Ipinakikita ng talatang ito ang batas na ang kawanggawa ang tuwirang humuhubog sa kalagayan ng tao sa paglalakbay matapos ang kamatayan.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches dāna-dharma: giving food and clothing yields corresponding well-being, while neglecting such charity results in deprivation. It presents an ethical causality—one’s generosity determines one’s comfort or hardship in the onward journey.
Vaiśampāyana describes the post-mortem or otherworldly passage of beings, contrasting the fate of donors and non-donors: food-givers travel satisfied, garment-givers travel clothed; those who withheld these gifts suffer hunger and nakedness.