Shloka 87
इन्द्रद्युम्नोपाख्यानम्
Indradyumna Upākhyāna: On Kīrti, Smṛti, and Restoration
क्रमश: संश्रयिष्यन्ति युगान्ते पर्युपस्थिते । हा तात हा सुतेत्येवं तदा वाच: सुदारुणा:,प्रायः लोग स्वदेश छोड़कर दूसरे देशों, दिशाओं, नगरों और गाँवोंका आश्रय लेंगे और हा तात! हा पुत्र! इत्यादि रूपसे अत्यन्त दुःखद वाणीमें एक-दूसरेको पुकारते हुए इस पृथ्वीपर विचरेंगे। युगान्तकालमें संसारकी यही दशा होगी। उस समय एक ही साथ समस्त लोकोंका भयंकर संहार होगा
kramaśaḥ saṁśrayiṣyanti yugānte paryupasthite | hā tāta hā sutety evaṁ tadā vācaḥ sudāruṇāḥ ||
Wika ni Mārkaṇḍeya: “Kapag papalapit na ang wakas ng panahon, ang mga tao ay unti-unting hahanap ng kanlungan sa ibang dako—iiwan ang sariling lupang tinubuan upang tumungo sa ibang mga lupain, mga panig, mga lungsod at mga nayon. Sa sandaling iyon, magtatawag sila sa isa’t isa sa tinig na wasak sa dalamhati—‘Ay, ama! Ay, anak!’—at maglalagalag sa ibabaw ng daigdig. Ganyan ang magiging kalagayan ng mundo sa dulo ng yuga; at sa panahong iyon, isang kakila-kilabot na paglipol ang sasapit sa lahat ng mga tao nang sabay-sabay.”
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the overwhelming power of Time (kāla) at the end of an age: social order collapses, people abandon their homes seeking safety, and familial bonds surface as cries of grief—highlighting impermanence and the fragility of worldly security.
Mārkaṇḍeya describes a yugānta scenario: widespread flight and wandering as people seek refuge, calling out in anguish for lost family members, culminating in a simultaneous, terrifying destruction affecting all communities.