Shloka 14
Kṛṣṇa at Duryodhana’s House: Refusal of Hospitality and Departure to Vidura (कृष्णस्य धार्तराष्ट्रनिवेशनगमनम्)
प्रासादाग्रेष्वबो ध्यन्त राइकवाजिनशायिन: । क़रूरं च निनदं श्रुत्वा श्वापदानां महावने
prāsādāgreṣv abodhyanta raikavājināśayinaḥ | krūraṃ ca ninadaṃ śrutvā śvāpādānāṃ mahāvane ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Ang mga natutulog sa matataas na terasa ng mga palasyo ay nagising nang marinig nila, sa malaking gubat, ang magaspang at masamang pangitain na sigaw ng mga mababangis na hayop. Ipinahihiwatig ng tagpong ito ang bigat ng pangamba at pagkabalisa, sapagkat maging ang mga nasa loob ng pag-iingat at pribilehiyo ay nagagambala ng mga tanda ng panganib na nagmumula sa ilang na lampas sa kaayusang pantao.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how disorder in the wider world can penetrate even the most fortified human spaces: ominous natural sounds become narrative signs that security based on status and architecture is fragile when adharma and conflict are gathering.
People sleeping on palace rooftops/terraces are awakened by the harsh roaring/cries of wild beasts coming from the great forest, creating an atmosphere of alarm and suggesting an ominous turn in events.