Shloka 21
Udyoga-parva Adhyāya 47 — Arjuna’s Deterrent Declaration
Sañjaya’s Report
शैक्येन नागांस्तरसा विगृह्नन् यदा छेत्ता धार्तराष्ट्रस्य सैन्यम् छिन्दन् वन॑ परशुनेव शूर- स्तदा युद्ध धार्तराष्ट्रोडन्वतप्स्यत्
sañjaya uvāca | śaikyena nāgāṁs tarasā vigṛhṇan yadā chettā dhārtarāṣṭrasya sainyaṁ chindan vanaṁ paraśuneva śūraḥ | tadā yuddhe dhārtarāṣṭro ’nvatapsyat ||
Sinabi ni Sañjaya: “Kapag ang bayaning ‘tagapagputol’ (si Bhīma), na sinasakmal ang mga makapangyarihang mandirigma na tila malalaking ahas na hinuhuli sa silo at hinihila sa di-mapipigil na lakas, ay nagsimulang paghiwa-hiwalayin ang hukbo ni Dhṛtarāṣṭra—pinupulbos ito na parang magtotroso na pumuputol ng gubat sa palakol—kung magkagayon, sa gitna ng labanan, ang anak ni Dhṛtarāṣṭra (si Duryodhana) ay mag-aalab sa panloob na pagsisisi, batid na sa pag-udyok ng digmaan ay nakagawa siya ng mabigat na pagkakamali.”
संजय उवाच
Educational Q&A
Aggression rooted in pride and refusal of rightful settlement leads to catastrophic loss and inevitable remorse; the verse frames war as a moral and strategic blunder whose consequences cannot be undone once unleashed.
Sañjaya foretells the battlefield outcome: Bhīma will tear through the Kaurava forces with overwhelming power, and Duryodhana—seeing his army shattered—will inwardly repent for having initiated the war.