Mahabharata — Udyoga Parva, Shloka 8
Sanatsujāta on the Imperceptible Eternal Light (यत्तच्छुक्रं महज्ज्योतिः)
तदर्धमासं पिबति संचित्य भ्रमरो मधु । ईशान: सर्वभूतेषु हविर्भूतमकल्पयत् । योगिनस्तं प्रपश्यन्ति भगवन्तं सनातनम्
tad-ardha-māsaṁ pibati saṁcitya bhramaro madhu | īśānaḥ sarva-bhūteṣu havir-bhūtam akalpayat | yoginas taṁ prapaśyanti bhagavantaṁ sanātanam |
Sinabi ni Sanatsujāta: “Gaya ng bubuyog na nag-iipon ng pulot at pagkatapos, sa loob ng kalahating buwan, ay nabubuhay sa pag-inom ng naipon nito, gayon din ang naglalagalag na nilalang na may katawan: sa kabilang-buhay ay dinaranas nito ang naipong bunga ng mga gawa sa buhay na ito, nilalasap iyon sa iba’t ibang kapanganakan. Ang Kataas-taasang Panginoon, na naghahari sa loob ng lahat ng nilalang, ay nag-atas para sa mga nilalang ng ‘handog’ na nagiging kanilang karanasan—ang kabuuan ng ligaya at pagdurusang sumisibol bilang bunga ng kanilang mga gawa. Ang walang hanggang Mapalad na Panginoon na iyon ay tuwirang nasasaksihan ng mga yogin.”
सनत्सुजात उवाच
Educational Q&A
Actions are accumulated like stored honey, and their results are later ‘consumed’ as lived experience across future states of existence; the Lord governs this moral order, and yogins can directly realize that eternal Lord beyond the cycle.
In the Sanatsujātīya discourse (Sanatsujāta speaking), a metaphor of the bee is used to explain how the wandering soul carries and experiences stored karma, while affirming that the Supreme Lord has arranged the distribution of experiential outcomes and is knowable through yogic insight.