Shloka 7
Sanatsujāta on the Imperceptible Eternal Light (यत्तच्छुक्रं महज्ज्योतिः)
द्वादशपूगां सरितं पिबन्तो देवरक्षिताम् । मध्वीक्षन्तश्न ते तस्या: संचरन्तीह घोराम् । योगिनस्तं प्रपश्यन्ति भगवन्तं सनातनम्
dvādaśapūgāṃ saritaṃ pibanto devarakṣitām | madhvīkṣantaś ca te tasyāḥ sañcarantīha ghorām | yoginas taṃ prapaśyanti bhagavantaṃ sanātanam ||
Sinabi ni Sanatsujāta: Yaong mga nakagapos sa labindalawang kabuuan—mga pandama, isip, at talino—ay umiinom sa ilog ng pag-iral sa sanlibutan, na binabantayan ng Banal, at patuloy na gumagalaw sa nakapanghihilakbot na agos na iyon, tinitingnan lamang ang mga bagay na para bang matamis na gaya ng pulot. Ngunit tuwirang nasasaksihan ng mga yogin ang walang hanggang Panginoon—ang makapagliligtas sa mga nilalang mula sa agos na iyon.
सनत्सुजात उवाच
Educational Q&A
Worldly life is likened to a fearful river whose objects appear honey-sweet; beings attached to the twelvefold apparatus (senses, mind, intellect) keep circulating within it. Liberation comes through yogic insight that directly realizes the eternal Lord beyond sense-driven experience.
In the Sanatsujātīya section of the Udyoga Parva, Sanatsujāta instructs (in a philosophical discourse) that most people remain immersed in saṃsāra due to attraction to sense-objects, while yogins perceive the eternal Bhagavān who can free one from that bondage.