Mahabharata — Udyoga Parva, Shloka 6
Sanatsujāta on the Imperceptible Eternal Light (यत्तच्छुक्रं महज्ज्योतिः)
न सादृश्ये तिक्ठतति रूपमस्य न चक्षुषा पश्यति कश्रिदेनम् मनीषयाथो मनसा ह॒दा च य एन॑ विदुरमृतास्ते भवन्ति । योगिनस्तं प्रपश्यन्ति भगवन्तं सनातनम्
na sādṛśye tiṣṭhati rūpam asya na cakṣuṣā paśyati kaścid enam | manīṣayātho manasā hṛdā ca ye enaṃ vidur amṛtās te bhavanti || yoginas taṃ prapaśyanti bhagavantaṃ sanātanam ||
Sinabi ni Sanatsujāta: Ang tunay na anyo Niya ay hindi nasasaklaw ng paghahambing; walang sinumang nakakakita sa Kanya sa pamamagitan ng mata ng laman. Ngunit yaong nakakakilala sa Kanya sa pamamagitan ng mapagpasiyang talino, sa pamamagitan ng panloob na pagtitibay ng isip, at sa pinakamalalim na kamalayan ng puso, ay nagiging di-namamatay—ibig sabihin, nararating nila ang Kataas-taasang Sarili. Tuwirang nasasaksihan ng mga yogin ang walang hanggang Panginoon sa panloob na pagsasakatuparan.
सनत्सुजात उवाच
Educational Q&A
The Supreme cannot be grasped by external comparison or sensory sight; immortality (liberation) comes through inner realization—discernment, mental inwardness, and heart-centered knowing—culminating in the yogin’s direct vision of the eternal Lord.
In the Sanatsujātīya discourse within Udyoga Parva, Sanatsujāta instructs (in a setting of ethical and existential urgency before the great war) that true security is not worldly power but knowledge of the Supreme Self, which grants freedom from death.