Shloka 9
Sanatsujāta-Āhvāna (Summoning Sanatsujāta) — Vidura’s Invocation and Dhṛtarāṣṭra’s Doubt
कर्मोदये कर्मफलानुरागा- स्तत्रानुयान्ति न तरन्ति मृत्युम् । सदर्थयोगानवगमात् समन्तात् प्रवर्तते भोगयोगेन देही
karmodaye karmaphalānurāgās tatrānuyānti na taranti mṛtyum | sadarthayogān avagamāt samantāt pravartate bhogayogena dehī ||
Sabi ni Sanatsujāta: kapag sumibol ang gumaganang karma at nagbunga, ang mga taong kumakapit sa bunga ng gawa ay, matapos iwan ang katawan, sumusunod sa landas ng kabilang-daigdig; kaya hindi nila nalalampasan ang Kamatayan. Dahil hindi nauunawaan sa lahat ng panig ang tunay na disiplina na humahantong sa pinakamataas na kabutihan (pagkakabatid sa Sarili), ang nilalang na may katawan—na nakagapos sa pagkakakilanlan sa katawan—ay patuloy na nadadala ng pag-enjoy sa mga bagay ng pandama, pagala-gala sa sari-saring anyo ng pag-iral.
सनत्युजात उवाच
Educational Q&A
Attachment to the fruits of karma keeps a person within the cycle of death; only understanding and practicing the discipline aimed at the highest good (Self-realization) enables one to transcend mortality.
In Sanatsujāta’s instruction (to Dhṛtarāṣṭra in this section), he explains why beings continue to wander after death: they are driven by matured karma and by craving for results and pleasures, lacking knowledge of the liberating path.