Shloka 8
Sanatsujāta-Āhvāna (Summoning Sanatsujāta) — Vidura’s Invocation and Dhṛtarāṣṭra’s Doubt
ते मोहितास्तद्वशे वर्तमाना इतः प्रेतास्तत्र पुन: पतन्ति । ततस्तान् देवा अनुविप्लवन्ते अतो मृत्युर्मरणाख्यामुपैति
te mohitās tadvaśe vartamānā itaḥ pretās tatra punaḥ patanti | tatas tān devā anuviplavante ato mṛtyur maraṇākhyām upaiti manuṣya ||
Ipinaliwanag ni Sanatsujāta na ang mga taong nalilinlang at namumuhay sa ilalim ng kapangyarihan ng pagkalinlang na iyon ay umaalis sa mundong ito at muling nahuhulog, paulit-ulit, sa iba pang anyo ng pag-iral. Doon, ang mga banal na kapangyarihan ay gumugulo at nagtutulak sa kanila pasulong, kaya ang kamatayan ay nakikilala bilang “pagkamatay”—ang paulit-ulit na pagkaputol ng buhay na may katawan. Ang aral ay ito: kapag ang tao’y napapailalim sa mga pita gaya ng galit, kapabayaan, at kasakiman, sumusunod ang pagmamataas at pagkaalipin, at nagpapatuloy ang ikot ng muling pagsilang at pagkamatay.
सनत्युजात उवाच
Educational Q&A
Delusion and passion-driven living keep a person under bondage, leading to repeated falling into further births and deaths; ‘death’ is portrayed as the recurring rupture of embodied existence caused by such ignorance.
Sanatsujāta is instructing (in the Vidura–Dhṛtarāṣṭra context) about the fate of deluded beings: after leaving this world they fall again, and divine forces propel them onward, so that death is experienced as repeated ‘dying’ within the cycle of transmigration.