Sanatsujāta-Āhvāna (Summoning Sanatsujāta) — Vidura’s Invocation and Dhṛtarāṣṭra’s Doubt
अनाढ्या मानुषे वित्ते आढ्या दैवे तथा क्रतौ । ते दुर्धर्षा दुष्प्र कम्प्पास्तान् विद्याद् ब्रह्मणस्तनुम्
anāḍhyā mānuṣe vitte āḍhyā daive tathā kratau | te durdharṣā duṣprkampyās tān vidyād brahmaṇas tanum ||
Sinabi ni Sanatsujāta: Yaong dukha sa yaman ng tao, ngunit mayaman sa kayamanang banal at sa mga sagradong ritwal (yajña) at disiplinadong pagsamba, ay hindi masusupil at hindi nayayanig ng anumang pangyayari. Dapat silang kilalanin bilang mismong pagkakatawang-tao ng Brahman—mga buhay na anyo ng pinakamataas na katotohanan—sapagkat ang kanilang katatagan ay mula sa panloob na katotohanan, hindi sa panlabas na pag-aari.
सनत्युजात उवाच
Worldly poverty does not imply inner lack: one who is rich in divine qualities and sustained by yajña-like disciplined practice becomes unassailable and unshakable. Such steadiness is a sign of proximity to Brahman, as if Brahman were embodied in that person.
In Sanatsujāta’s instruction (within the Udyoga Parva dialogue), he contrasts external, human wealth with inner, divine wealth. He praises those grounded in spiritual practice as stable and invincible in character, urging the listener to honor them as embodiments of the highest reality.