Sanatsujāta-Āhvāna (Summoning Sanatsujāta) — Vidura’s Invocation and Dhṛtarāṣṭra’s Doubt
अश्रान्त: स्यादनादाता सम्मतो निरुपद्रव: । शिष्टो न शिष्टवत् स स्याद् ब्राह्माणो ब्रह्मवित् कवि:
aśrāntaḥ syād anādātā sammato nirupadravaḥ | śiṣṭo na śiṣṭavat sa syād brāhmaṇo brahmavit kaviḥ ||
Sinabi ni Sanatsujāta: Ang tunay na brāhmaṇa ay yaong hindi napapagod sa pagtupad ng dapat gawin, hindi tumatanggap ng mga handog, iginagalang sa hanay ng mga mabubuti at nananatiling malaya sa pagdulot o pag-akit ng kapahamakan; at bagaman tunay na may kagandahang-asal, hindi niya ipinangangalandakan ang kanyang pagpipino. Ang gayong tao ang nakakakilala sa Brahman at isang marunong na tagakita.
सनत्युजात उवाच
The verse defines brahminical excellence as ethical steadiness and inner realization: tireless commitment to duty, refusal to live by taking gifts, being respected by the good, harmlessness (being free from causing/meeting upadrava), and genuine refinement without self-display—culminating in being a brahmavit and kavi (a realized, discerning sage).
In the Udyoga Parva, Sanatsujāta instructs (in a didactic setting) on higher dharma and spiritual wisdom. Here he characterizes the true brāhmaṇa not by birth or outward markers but by conduct, restraint, and realized knowledge of Brahman.