Shloka 26
Sanatsujāta-Āhvāna (Summoning Sanatsujāta) — Vidura’s Invocation and Dhṛtarāṣṭra’s Doubt
धघतयाट्र उवाच यानिहाहुः स्वस्य धर्मस्य लोकान् द्विजातीनां पुण्यकृतां सनातनान् । तेषां क्रमान् कथय ततो<पि चान्यान् नैतद् विद्वन् वेत्तुमिच्छामि कर्म
dhṛtarāṣṭra uvāca | yān ihāhuḥ svasya dharmasya lokān dvijātīnāṃ puṇyakṛtāṃ sanātanān | teṣāṃ kramān kathaya tato 'pi cānyān naitad vidvan vettum icchāmi karma ||
Sinabi ni Dhṛtarāṣṭra: “Marunong na ginoo, ilarawan mo sa wastong pagkakasunod ang mga walang-hanggang daigdig na sinasabing nararating ng mga dvija (dalawang ulit na isinilang) na gumagawa ng kabutihan, bawat isa ayon sa sariling dharma. Ipaliwanag mo rin ang iba pang mga daigdig na naiiba sa mga iyon. Ayaw ko nang malaman ang tungkol sa gawang isinasagawa dahil sa pagnanasa sa bunga.”
धघतयाट्र उवाच
Educational Q&A
The verse frames a dharma-centered inquiry: the king asks for an ordered account of the enduring realms attained through meritorious conduct aligned with one’s own duty, while expressing disinterest in actions pursued for selfish, fruit-seeking motives.
Dhṛtarāṣṭra addresses a learned interlocutor and requests a systematic explanation of the posthumous destinations (lokas) promised to virtuous twice-born people according to their dharma, including other distinct realms, indicating a turn from curiosity about desire-driven ritual rewards toward a broader ethical-spiritual understanding.