Shloka 25
Sanatsujāta-Āhvāna (Summoning Sanatsujāta) — Vidura’s Invocation and Dhṛtarāṣṭra’s Doubt
गत्वोभयं कर्मणा युज्यते<स्थिरं शुभस्य पापस्य स चापि कर्मणा । धर्मेण पापं प्रणुदतीह विद्वान् धर्मो बलीयानिति तस्य सिद्धि:
gatvobhayaṁ karmaṇā yujyate 'sthiraṁ śubhasya pāpasya sa cāpi karmaṇā | dharmeṇa pāpaṁ praṇudatīha vidvān dharmo balīyān iti tasya siddhiḥ ||
Matapos danasin ang kapwa bunga—ang di-matatag na bunga ng kabutihan at kasalanan (langit at impiyerno)—muling isinisilang ang tao sa daigdig na ito at, ayon sa mga bungang iyon, muling napapabilang sa pagkilos. Ngunit ang marunong na nakauunawa sa katotohanan ng gawa ay itinataboy ang dating kasalanan dito rin sa pamamagitan ng dharmang isinasagawa nang walang pagkamakasarili. Kaya’t ang dharma ang higit na makapangyarihan; at dahil dito, ang mga nagsasagawa ng dharma sa di-nagnanasang diwa ay tiyak na makakamtan ang tagumpay sa takdang panahon.
सनत्सुजात उवाच
Educational Q&A
Heaven and hell are impermanent results of merit and sin; after exhausting them one returns to worldly action. The wise person, however, uses desireless dharma to eradicate sin here and now—showing that dharma is ultimately more powerful and leads to assured attainment in time.
In the Sanatsujata discourse within the Udyoga Parva, Sanatsujata explains to his listener that ordinary beings cycle through the fruits of karma (including heaven/hell) and return to rebirth, whereas the knower practices dharma without selfish desire to overcome prior sin and progress toward true success.