Sanatsujāta-Āhvāna (Summoning Sanatsujāta) — Vidura’s Invocation and Dhṛtarāṣṭra’s Doubt
तस्मिन् स्थितो वाप्युभयं हि नित्यं ज्ञानेन विद्वान् प्रतिहन्ति सिद्धम् | तथान्यथा पुण्यमुपैति देही तथागतं पापमुपैति सिद्धम्
tasmin sthito vāpy ubhayaṁ hi nityaṁ jñānena vidvān pratihanti siddham | tathānyathā puṇyam upaiti dehī tathāgataṁ pāpam upaiti siddham ||
Kapag nananatili sa Yaon (ang Kataas-taasang Sarili), winawasak ng marunong, sa pamamagitan ng kaalaman sa Sarili, ang dalawa—kabutihan at kasalanan—ito’y katotohanang kinikilala magpakailanman. Kung hindi, ang may-katawang nilalang na kumakapit sa katawan bilang sarili, kung minsan ay nakakamtan ang bunga ng kabutihan, at kung minsan nama’y di-maiiwasang dinaranas ang hinog na bunga ng dating naipong kasalanan.
सनत्सुजात उवाच
Abiding in the Supreme Self and gaining Self-knowledge dissolves the binding force of both merit and demerit; without that realization, the embodied person continues to cycle through experiencing the fruits of past good and bad actions.
Sanatsujāta instructs the listener on liberation: he contrasts the knower established in the Self—who transcends karmic accounting—with the ordinary body-identified person who alternately enjoys merit’s results and suffers sin’s ripened consequences.