Shloka 23
भीष्म–रामजामदग्न्ययुद्धप्रस्थानवर्णनम्
Bhishma’s Account of Parashurama’s Challenge and the March to Kurukshetra
ततः पुनः शरं दीप्तं सुप्रभं कालसम्मितम् । असृजं जामदग्न्याय रामायाहं जिघांसया,तब मैंने पुनः जमदग्निनन्दन परशुरामकी ओर उन्हें मार डालनेकी इच्छासे एक कालाग्निके समान प्रज्वलित तथा तेजस्वी बाण छोड़ा
tataḥ punaḥ śaraṃ dīptaṃ suprabhaṃ kālasammitam | asṛjaṃ jāmadagnyāya rāmāyāhaṃ jighāṃsayā ||
Pagkaraan, muli, dahil sa hangaring pabagsakin siya, pinakawalan ko patungo kay Rāma Jāmadagnya (Paraśurāma) ang isang nagliliyab na palaso—maningning at mabagsik, na wari’y sinukat sa mismong kapangyarihan ni Kāla (Kamatayan). Sa sandaling ito, lantad ang di-matitinag na pasya ni Bhīṣma: kahit laban sa iginagalang na nakatatandang mandirigma, kumikilos siya ayon sa mabagsik na hinihingi ng pakikidigmang kṣatriya at sa tungkuling pinili niya sa tunggaliang ito.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the stern ethic of kṣatriya-dharma: once a duel is joined, even revered status does not exempt an opponent from decisive action. It also invokes Kāla (Time/Death) to underscore how warfare places human agency under the shadow of inevitability and mortal consequence.
Bhīṣma, speaking in the first person, describes a moment in his combat with Paraśurāma: he again shoots a blazing, deadly arrow at Rāma Jāmadagnya, explicitly stating his intent to kill.