भीष्म–रामजामदग्न्ययुद्धप्रस्थानवर्णनम्
Bhishma’s Account of Parashurama’s Challenge and the March to Kurukshetra
तेन त्वभिहतो गाढं बाणवेगवशं गतः । मुमोह समरे रामो भूमौ च निपपात ह,उसकी गहरी चोट खाकर परशुरामजी उस बाणके वेगके अधीन हो समरभूमिमें मूर्च्छित हो गये और धरतीपर गिर पड़े
tena tv abhihato gāḍhaṃ bāṇavegavaśaṃ gataḥ | mumoha samare rāmo bhūmau ca nipapāta ha ||
Wika ni Bhīṣma: Tinamaan nang mabigat ng palasong iyon at nadaig ng lakas ng paglipad nito, nawalan ng malay si Rāma (Paraśurāma) sa gitna ng labanan at bumagsak sa lupa. Ipinakikita ng tagpong ito na sa digmaan, kahit ang pinakamakapangyarihan ay maaaring mapabagsak ng bigwas ng isang tumpak na tama, na nagpapaalala sa nakikinig ng mahigpit na hangganan ng lakas ng katawan sa gitna ng makatarungang tunggalian.
भीष्म उवाच
The verse highlights the sobering truth that physical prowess is limited: in the dynamics of battle, even a renowned warrior-sage like Paraśurāma can be overpowered by the force of an arrow. It implicitly cautions against pride in strength and points to the gravity and unpredictability of violent conflict.
In Bhīṣma’s narration of the combat, Paraśurāma is struck severely by an arrow; carried away by its momentum, he loses consciousness on the battlefield and collapses to the earth.