उद्योगपर्व (अध्याय १२९) — केशवस्य वैभवप्रदर्शनम् / Krishna’s Theophanic Display in the Kuru Assembly
इति श्रीमहाभारते उद्योगपर्वणि भगवद्यानपर्वणि विदुरवाक्ये त्रिंशयवधिकशततमो<ध्याय:
iti śrīmahābhārate udyogaparvaṇi bhagavadyānaparvaṇi viduravākye triṃśayavadhikaśatatamo 'dhyāyaḥ
Kaya nga, sa banal na Śrī Mahābhārata, sa Udyoga Parva—lalo na sa bahaging tumatalakay sa misyong diplomatiko ng Panginoon—nagtatapos ang ika-130 kabanata na tinatawag na “Talumpati ni Vidura.” Ang pangwakas na kolofon na ito’y naglalarawan sa payo ni Vidura bilang babalang moral at pampolitika sa sandaling mapagpasya, kung kailan inihahain ang matuwid na payo upang hadlangan ang kapahamakan at panatilihin ang dharma bago maging di-maiiwasan ang digmaan.
विदुर उवाच
As a colophon, the verse does not add new instruction but signals that Vidura’s counsel has concluded. Its ethical force lies in framing the preceding discourse as authoritative guidance offered to preserve dharma through wise policy and restraint before conflict escalates.
The text marks the end of a chapter in the Udyoga Parva, within the Bhagavad-yāna section, identifying it as ‘Vidura’s Speech.’ This situates Vidura’s admonitions within the broader lead-up to the Kurukṣetra war, amid attempts at negotiation and prevention of war.