Mahabharata — Svargarohana Parva, Shloka 17
गौएँ, काँसीके दुग्धपात्र, वस्त्राभूषणोंसे विभूषित और सम्पूर्ण मनोवाञ्छित गुणोंसे युक्त कन्याएँ, नाना प्रकारके यान, विचित्र भवन, भूमि, वस्त्र, सुवर्ण, वाहन, घोड़े, मतवाले हाथी, शय्या, शिबिकाएँ, सजे-सजाये रथ तथा घरमें जो कोई भी श्रेष्ठ वस्तु और महान् धन हो, वह सब ब्राह्मणोंको देने चाहिये। स्त्री-पुत्रोंसहित अपने शरीरको भी उनकी सेवामें लगा देना चाहिये ।। श्रद्धया परया युक्त क्रमशस्तस्य पारग: । शक्तित: सुमना हृष्ट: शुश्रुषुरविकल्पक:
śraddhayā parayā yuktaḥ kramaśas tasya pāragaḥ | śaktitaḥ sumanā hṛṣṭaḥ śuśrūṣur avikalpakaḥ ||
Wika ni Vaiśampāyana: Dapat ibigay sa mga brāhmaṇa ang mga baka, mga sisidlang gatas mula sa Kāśī, mga kasuotan at alahas, mga dalagang taglay ang lahat ng ninanais na katangian, sari-saring sasakyan, mga tahanang kahanga-hanga, lupa, damit, ginto, mga sasakyan, mga kabayo, mga elepanteng nagngangalit sa panahon ng paglalandi, mga higaan, mga palankin, at mga karwaheng magarang bihis; at anumang pinakamainam na bagay at malaking yaman na nasa bahay—lahat ay dapat ipagkaloob. Maging ang sariling katawan, kasama ang asawa at mga anak na lalaki, ay dapat ilaan sa kanilang paglilingkod. Taglay ang sukdulang pananampalataya, dapat siyang sumulong nang paisa-isang hakbang hanggang sa kabilang pampang (ng kanyang gawain), ayon sa kakayahan—masaya ang isip, nagagalak ang puso, masikhay sa paglilingkod, at walang pag-aalinlangan.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
To practice dāna and service with supreme faith and unwavering resolve—progressing steadily, giving according to one’s capacity, and remaining cheerful and devoted rather than hesitant or calculating.
Vaiśaṃpāyana describes an ideal of meritorious giving: a comprehensive offering of valuable possessions (and even personal service with one’s family) to brāhmaṇas, framed as a disciplined, step-by-step pursuit carried out with faith and steadfastness.